Τρομακτικές ιστορίες 3

Stefania <3 | Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009 3:29 μμ

Ιστορίες από διάφορα άτομα!
 
 
 
 
 
Την δεκαετία του 1960, ένας συμπαθιτικός φαντάρος γνωρίζετε στην Θεσσαλονίκη με μια πανέμορφη κοπέλα. Ύστερα από κάποιες συναντήσεις ένα χειμωνιάτικο βράδυ λέει η κοπέλα στον φαντάρο ότι πρέπει να διακόψουν την σχέση του για λόγους που δεν μπορεί να του εξηγήσει. Ο νεαρός που την αγαπούσε πολύ και δεν ήθελε να την χάσει, θέλησε να πάει στους γονείς του κοριτσιού και να τους εξηγήσει πως έχουν τα πράματα. Ζήτησε η διεύθυνση και του δώθηκε. Λίγο πριν αποχωριστούν επειδή έκανε αρκετό κτρύο ο φαντάρος έδωσε στην κοπέλα το μπουφάν του για να γυρήσει σπίτι. Την άλλη μέρα πάει στο σπίτι του κοριτσιού και εξηγεί τι συμβαίνει. Οι γονείς του κοριτσιού που του είπαν πως εκανε λάθος μιας και η κόρη τους είχε πεθάνει εδώ και 3 χρόνια. Και γεμάτος απορία ο φαντάρος βλέποντας την φωταγραφία του κοριτσιού στον τοίχο λέει:" Μα να η κοπέλα για την οποία σας μιλάω." Το άλλο πρωί μαζί με τους γονείς του κοριτσιού πήγαν στο νεκροταφείο όπου είδε με κατάπληξη ο φαντάρος τον τάφο και το μπουφάν που εκείνος της είχε δανήσει...

Ένα νεαρό ζευγάρι ταξίδευε με το τραίνο. Το αγόρι αν και καπνιστής δέχτηκε να κάνει το χατίρι της κοπέλας του να ταξιδέψει σε βαγόνι μη καπνιστών. Μετά από μια ώρα όμως είχε την ανάγκη να ανάψει ένα. Έτσι, βγήκε από τη καμπίνα και άνοιξε το παράθυρο του διαδρόμου για να μη ενοχλεί ο καπνός του. Η κοπέλα του έμεινε μέσα και άνοιξε ένα περιοδικό. Καμιά φορά κοιτούσε στα πλάγια και έβλεπε τα πόδια του αγοριού για να σιγουρευτεί οτι είναι εκεί. Αρκετά λεπτά πέρασαν και αυτός βρίσκονταν ακόμη μπροστά στο παράθυρο. Τελικά η κοπέλα σηκώθηκε να δεί καλύτερα. Η θέα του φίλου της την έκαναν να ξεσπάσει σε ουρλιαχτά. Καθώς ο φίλος της είχε το κεφάλι του έξω από το παράθυρο για να καπνίζει, ένα τραίνο που πήγαινε αντίθετα το έσπασε και το σώμα του κρέμονταν για ώρα από το παράθυρο ακέφαλο.


Ηταν 1 η ωρα το βραδι..Ειχαμε μολις γυρισει σπιτι ενος φιλου..6 ατομα και σκεφτηκαμε να παιξουμε το "Ποτηρακι" να δουμε πως ειναι..Ο φιλος μας,μας ειχε προειδοποιησει να μην το κανουμε ποσες φορες.Η περιεργια ομως μας εφαγε.Ειχαμε βαλει και βιντεοκαμερα με ειδικο φιλτρο να κοιταει στο τραπεζι για να αποδειξουμε οτι εινα αληθεια.Υπηρχε και ο σκυλος του παιδιου μεσα στο σπιτι(κοιμοταν σε μια γωνια).Αφου τα στισαμε ολα κανει ο φιλος μας την πρωτη ερωτηση.."Εισαι εδω πνευμα?"..Μετα απο 6 δευτερα το ποτηρακι με καποιες κινησεις πηγε στα γραμματα και σχηματισε την λεξη ναι.Εγω χεστηκα πανω μου(συγγνωμη για την εκφραση).Ολοι τρομαξαμε...Το παιχνιδι ειχε παρει σοβαρη μορφη...Αρχισαμε ενας ενας να του κανουμε ερωτησεις με την προυποθεση οτι δεν θα ρωτησουμε κατι επικινδυνα και ειδικα κατι που να αφορα το ΜΕΛΛΟΝ..Το ρωτησαμε απο που ηταν και μας ειπε απο Καστορια νομιζω.Ρωτησαμε πως πεθανε και μας ειπε πως κρεμαστηκε το 1876..Γενικα ανοιξαμε μια συζητηση..Εντομεταξυ ο σκυλος πηγαινε πανω κατω..(Εχω ακουσει οτι τα σκυλια και γενικοτερα τα ζωα μπορουν και βλεπουν τα πνευματα...δεν μπορω να αποδειξω οτι αληθευει).Η κασσετα ακομη βιντεοσκοπουσε..Σε καποια φαση εκανα την ερωτηση.."Τι πνευμα εισαι καλο η κακο?" και μας ειπε......."Κακο"...Σταματησαμε για λιγο...μεχρι που ακουστηκε η χειροτερη ερωτηση που θα μπορουσε να γινει..."Δειξε μας την δυναμη σου"...Περασαν 3 δευτερα και εσπασαν τα τζαμια απο ολο το σπιτι...τα παραθηρα και οι πορτες ανοιγοκλειναν...ολα τα γραμματα και οι αριθμοι ειχαν εξαφανιστει...περασαν 5 λεπτα οπου τα ειχαμε δει ολα μεχρι που ειδαμε το ποτηρι να σηκωνεται σε ενα υψος μισο μετρο κατω απο την λαμπα του σαλονιου και να εκτινασεται στον τοιχο οπου και εσπασε...

η κασετα ειχε λιωσει μεσα στην καμερα..Αυτος που τα ειδε ολα ηταν ενας αλλος φιλος που καθως γινοταν ο πανικος ειδε πισω απο την καμερα...Ειδε την οψη του πνευματος..Ηταν οπως το περιεγραψε μετα απο 3 βδομαδες που ηταν και ειμασταν παλι καλα,ενα πραγμα σαν σωμα που αιορουταν στον αερα με ανοιχτα τα χερια και τα ποδια και το ολο αυτο που φορουσε χανοντουσαν προς τα πισω..σαν να το τραβουσε κατι...

Καθε βραδι μετα το περιστατικο..ολοι ειχαμε τον ιδιο εφιαλτη για 2 βδομαδες...ερχοταν μια μορφη οπως αυτο που μας ειχε περιγραψει το παιδι που το ειδε και μας ελεγε..."Θα σας περιμενω.."...

Απ'αυτο παιχνιδι εχουν πεθανει ολοκληρες παρεες ατομων..Αλλοι αυτοκτονησαν γιατι ερχοταν το πνευμα συνεχως στον υπνο τους..Αλλοι ρωτησαν για πραγματα που αφορουν το μελλον και εμειναν σε κομα...

Ένας γνωστός μου μου έχει πει ότι μιλάει συχνά με τον φιλο του που έχασε πριν μερικά χρόνια. Ότι με λίγα λόγια δέχεται επισκέψεις από το φάντασμα του φιλου του. Στην αρχή απορούσα τι μου έλεγε και πως είναι δυνατόν να λέει κάτι τέτοιο. Ξέρετε τώρα ...; ...; τον πήρα στο ψιλό και τον δούλευα.
Εκείνη την στιγμή μου είπε να μη τον προκαλώ γιατί μπορεί να μου το αποδείξει.
Απόδειξε το μου μου του είπα.
Τι ήθελα και το είπα ...;
Απλά θα σας αναφέρω ένα περιστατικό ...;
Το να φυσάς και να βγάζεις ατμούς γίνεται μόνο όταν είσαι έξω από το σπίτι που έχει κρύο και αυτό μόνο τον χειμώνα ...; Σας πληροφορώ πολύ καλά ότι αυτό το πράγμα έγινε μέσα σε ζεστό σπίτι. Δε γινόταν σε όλο το σπίτι μόνο δίπλα στον γνωστό μου. Εγώ δεν το είχα αντιληφθεί τότε και έλεγα «δες μόνο εδώ βγάζει ατμούς» και γελούσα. Μετά αυτό το άτομο μου είχε πει ότι όταν σε επισκέπτεται «κάποιος» το περιβάλλον γύρο του είναι κρύο. Χαμηλή θερμοκρασία και γι'αυτό έβγαζα ατμούς εκείνη την μέρα σε συγκεκριμένο σημείο. Μου είπε ήταν μαζί μας Εκείνη την στιγμή. Στο μεταξύ ξέχασα να αναφέρω ότι όταν μπήκα στο δωμάτιο και πήγα και έκατσα στην καρεκλά με έβλεπε τρομοκρατημένος. Βασικά Εκείνη την νύχτα ήταν πολύ παράξενος. Λες και φοβόταν μήπως αποκαλύψει κάτι. Τελικά μου είπε γιατί ήταν παράξενος. Σε ποιον να το πει; Αφού όλοι θα τον έβγαζαν τρελό και θα τον έπαιρναν στο ψιλό όπως έκανα εγώ αρχικά. Δε μπορώ να πω ότι πιστεύω στα φαντάσματα αλλά σίγουρα κάτι υπάρχει εκεί έξω. Δε γίνεται όλοι να είμαστε τρελοί.
Το ότι ένιωσα να με ακουμπάει ένα χέρι στον ώμο, μια νύχτα κατά την διάρκεια που σκεφτόμουν τον παππού μου που έχασα ,τι να πω γι'αυτό που το έχω νοιώσει εγώ. Στο μεταξύ εκείνη την νύχτα που με ακούμπησε το χέρι είπα Ρενο άσε με. Νόμιζα ότι ήταν ο αδερφός μου και ήρθε να με τρομάξει. Φυσικά μπορεί να ήταν και η ιδέα μου ότι με ακουμπούσε ένα χέρι. Ίσος ήταν κάποιο μούδιασμα των μυών, Τι να πω δε ξέρω.
Όσο για τους ατμούς και ρώτησα τον φυσικό μου για να δω κάτω από τι φυσικές συνθήκες βγάζει κάποιος ατμούς. Δε βρήκα κάποια απάντηση γιατί εκείνη τη νύχτα έβγαζα ατμούς.


"Στα κυθηρα υπαρχει ο 'μύθος' για την Κυρα Ρήνη. Μία γυναικα η οποια δεν βαφτίστηκε ποτε και εζησε ολη της την ζωη σε ένα χωραφι.Οταν αυτη πέθανε κανένας δεν την έθαψε και προτιμησντην πετάξουν στο χωράφι το οποίο μεγάλωσε(πάνε 13 χρόνια από τον θάνατό της). Τα τελευταια 13 χρονια πολλοί Κυθήριοι έχουν κάνει λογο για μια γυναικα που εμφανιζόταν από το πουθενά. Όταν λοιπον εγω και η παρεα μου πηγαμε στα Κυθηρα , πήγαμε ενα σάββατο βράδυ στο 'χωράφι'της Κυρα Ρηνης. Ομολογώ οτι όταν Πάτησα το πόδι μου στο χωράφι εννιωσα σαν παρήσακτος , και οτι κάποιος ήταν εκει(σας το λεω και ανατριχιαζω).Καθήσαμε εκει μιαμιση ωρα αλλά δεν ειδαμε τίποτα και έτσι σηκωθήκαμε και φύγαμε.
Μετά απο 3 ημέρες βράδυ πάλι οπως περνάγαμε από τον δρόμο που ήταν δίπλα απο το χωράφι(με το αμάξι ήμασταν) είδαμε μία σκια να είναι στην μέση του χωραφιου(είχε πανσέληνο εκεινη την ημέρα) αλλα δεν δώσαμε σημασία και συνεχίσαμε τον δρόμο μας για ένα clubaki που λεγόταν 'camelot'. Όταν πια γυρνάγαμε από το μαγαζι(πρέπει να ήταν 5 το πρωί) περνάγαμε πάλι από το 'χωραφι',ξαφνικα το αμάξι 'τρελλαθηκέ' ηταν λες και το οδηγουσε καποιος αλλος΄και έτσι βρεθήκαμε στο χωράφι της Κυρα Ρήνης με νταλαπαρισμένο το αμάξι. Δεν ξερω πως έγινε αυτο. Έγιναν Όλα πολύ γρήγορα(εδω πρεπει να πω οτι δεν ημαστα μεθυσμενοι, και οτι το αμαξι το οδηγουσα εγω που εντελως τυχαια εκεινα την εποχη επαιρνα αντιβιωση και δεν μπορουσα να πιω αλκοολ). Καλέσαμε ασθενοφορο , και πήγαμε στο νοσοκομειο του νησιού. Ευτυχως δεν είχαμε παθει τίποτα. Το αμξι βεβαια ηταν χαλια! Λογικο βέβαια μετα από τέτοιες τούμπες που έφαγε.Την επόμενη ημέρα βγήκαμε απο το νοσοκομειο και όλο το νησί είχε μάθει για το τρακάρισμα και μας αναγνώριζαν παντου. Ετσι λοιπον πεζοι πια πηγαιναμε σε διαφορα χωρια και ρωτάγαμε για την Κυρα Ρήνη. Όλοι είχαν μάθει για τι ψάχναμε.
Μια μερα πριν φύγουμε ήρθε να μας επισκεφθειστο ξενοδοχείο που μέναμε μια γριούλα γύρω στα 70. Όταν ηρθε και μας μίλησε κατ΄λάβαμε οτι είχε γνωρίσει την κυρα ρήνη. Μετά απο πολύ ώρα κουβέντα,μας είπε αυτο: "Θα σας πω κατι παιδια μου και θέλω να το βάλετε καλά στο μυαλό σας , η Κυρα ρήνη δεν εχει ταλειωσει αυτο για το οποίο προοριζόταν(εννοουσε οτι όλοι οι ανθρωποι εχουν καποιο προορισμο στη ζωη) δεν είστε οι μόνοι που έχετε τρακάρει σε αυτό το μέρος!!!Η Κυρα ρηνη έχει στοιχιώσει αυτό τον δρόμο , γιατί σε αυτό τον δρομο έχασε τον μόνο ανθρωπο που είχε στην ζωή, την μάνα της. Για αυτο και εμεινε ολομόναχη στη ζωή"
Αυτα ήταν τα λογια της!!! Μας τάραξαν! Αργότερα μάθαμε οτι εκει έχουν τρακάρει 47 αμάξια. . . . . . . . .